Özlemler ve Beşiktaş

  Beşiktaş'ın her mağlubiyetinden sonra ona sarılmak isterim sıkı sıkı. sarılsam her şey düzelecekmiş gibi, her şey unutulacak, her şey düzelecekmiş gibi hissederim. tıpkı her onu özlediğimde sarılsam her şeyin geçeceğini düşündüğüm gibi. ama ne Beşiktaş'a sarılabiliyorum ne de ona. bizimkisi de bildiğin vasıfsız özlem işte..

hüzünlü saatler

an geliyor birine onu anlatmak istiyorsun, saatlerce.. sadece onu.. hala nasıl sevdiğini, unutamadığını, unutmak bile istemediğini.. ilk gördüğünde neler hissettiğini, onda kimsenin göremediği güzelliği, uyurken yüzünde oluşan gülümsemeyi.. sonra gidişini anlatmak geliyor içinden. giderken senden götürdüklerini, içinin nasıl acıdığını anlatmak istiyorsun. sonra o da geçiyor. sadece susuyorsun. susarak bi' insan çok şey anlatabilirmiş. bunu anlıyorsun.